Klaudia Raczek

inne miasta, te same sny

raczekk — Mon, 23 Jan 2012 08:09:53 +0000

uratuj mnie, grzesznicę, słodki jezusie, lecz przybity

gwoździami nad łóżkiem. ty, który patrzysz
na moje nagie piersi, gdy opada kołdra. zabierz tę szafę
z rogu pokoju, nie daje spokoju, wygląda jak solarium,
jak trumna.

schodzisz ze ściany, błogosławisz mnie
paskiem, chrzcisz jak piwo. tulę twarz
do twojej koszuli, jest jak całun,
więc całuję i nie wypuszczam z ust
jak hostii. uciekasz, a miałeś mnie
zabawić.

[inne miasta, te same sny]

w piosence murarzy

raczekk — Mon, 23 Jan 2012 07:54:06 +0000

deprim, ranigast, stoperan, biorę wszystkie po kolei,
zjadam dla zabicia czasu i poczucia smaku
porażki. ona krząta się po kuchni, szura kapciami
i wstawia coś do piekarnika. może ziemniaki, może
decyzję o rozstaniu, która musi dojrzeć, dojść

do wniosku. z naszego balkonu nie widać nieba,
tylko rozbudowujące się blokowisko. budowlańcy
krzyczą coś do siebie, ciągnij, ciągnij, robi się
niesmacznie, a później śpiewają wespół
w zespół: niech żyje bal! najpewniej preferują
bale drewniane, podtrzymujące strop.

[w piosence murarzy]

białe

raczekk — Sat, 21 Jan 2012 15:11:19 +0000

śnieg śnieży się na powiekach, stopach,
całkiem biała dróżka wyrysowana na
stoliku, obok rozebrany długopis.

jest nam zimno.

żeby zasnąć, liczę pieprzyki na twoim
ciele. są

[białe]

oni są nami, chodzą parami

raczekk — Sat, 21 Jan 2012 15:10:16 +0000

było lato, ale tego dnia wydawało się smrodem. pojechałam
na dworzec po M., i czekając, zajadałam w barze ruskie pierogi.
tego dnia obsługiwała sympatyczna kelnerka. miała obwiązane
oba przeguby bandażem. chyba w każdym z nas czai się
samobójca.

[oni są nami, chodzą parami]

na północy bez zmian

raczekk — Thu, 19 Jan 2012 19:21:11 +0000

morze wyciąga ze mnie całe pożywienie,
żre je, mieli, dlatego jest takie wzburzone
i brudne. chudnę,

sól ponoć wypłukuje wapń z kości,
kości stają się łamliwe
i włosy
stają dęba, choć dęby tu nie rosną,
tylko dzikie róże
pachną latem.

gramy w rozbieranego pokera
najczęściej z dam i pijemy piwo
za dziewięć złotych (skandal).
mało się opalamy, na przekór
uporczywemu słońcu.

[na północy bez zmian]

vide: styczniowy numer 2012, PKPzin

wciąż nie mogę cię rozgryźć

raczekk — Thu, 19 Jan 2012 19:20:02 +0000

żeby być, trzeba dotykać. ścisk w nadgarstku rozrasta się
na gardło jak angina. tkwisz nieznośnie między zębami:
malinowe jąderka, lub mak, w święta.

[wciąż nie mogę cię rozgryźć]

________________

vide: styczniowy numer 2012, PKPzin

bez zaznaczenia się w przestrzeni

raczekk — Tue, 17 Jan 2012 13:03:26 +0000

czwarta rano. palę przez okno ostatniego papierosa
przed snem, a okna są złe. słychać szum blokowiska,
deszcz cieknący do studzienki. końcowe krzyki
wczorajszych pijaczyn. samoloty ponad chmurami.
głuchy jęk zapalniczki, którą próbuję wykończyć, zanim
ona zabierze się za mój tyłek. nigdy cię nie zdradziłam,
upewniałam tylko o miłości. inni mężczyźni byli jak skowyt
małych, ale hałaśliwych piesków, bez znaczenia,

[bez zaznaczenia się w przestrzeni]

_______________________

vide: styczniowy numer 2012, PKPzin

garb

raczekk — Tue, 17 Jan 2012 13:01:38 +0000

ta miłość pojawiła się tak nagle jak miesiączka
dziesięciolatce. oddałaś mnie
w opiece Bogu, oddaj mi
co boskie. rozłożę między nami ciszę,
niech nie załamuje się tak łatwo jak wycieraczki
na szybie. muszę być nudnym człowiekiem,
wszystkie buty kupuję w brązowym kolorze.
po całym mieszkaniu jak pijane leżą książki
z rozłożonymi nogami, nagimi brzuchami.
palę mnóstwo skrętów, czasem pod rząd.
muszę być smutnym człowiekiem, tak jak
smutny jest polski rząd i urząd
skarbowy, choć taki w nim skarb, jak

[garb]

___________________

vide: styczniowy numer 2012, PKPzin

jedno popołudnie z mojej choroby

raczekk — Sun, 01 Jan 2012 20:00:04 +0000

wieczorami chłodne ręce wyją od
książek naznaczonych śmiercią. nie mogę
utrzymać właściwej dawki
serca, kiedy cichną tramwaje.
nocny rozkład jazdy,
wszystko rozkłada się
pod wpływem deszczu albo moczu.

jestem niezbyt częstym użytkownikiem
życia, biernym uczestnikiem czynnego
trucia płuc przez sąsiadów w oknach,
panienek z okienka. codziennie rano
w kiosku na rogu za dziesięć złotych
proszą o raka i go dostają
w niewielkiej, kartonowej paczce. i jeszcze
to obowiązkowe wesołych świąt jak
kurwa mać.

bez muzyki nie potrafię się dobrze składać
do snu. słyszę dudnienie, nie stygnący
puls. chcę mieć pusty spokój, lecz brat
jak pies, wciąż drapie o drzwi,
doprasza się zabawy.

godzina dwudziesta, bardzo cicha, aż parzy. chudnę i gniję,
staję się blada jak nocny negatyw, jakbym składała się
już tylko z wód płodowych, bez krwi. drzwi zostały zamknięte

w cudzysłów. znowu jest bezpiecznie, bo nie ma nic prócz
soczystej czerni, co oblepia i wypełnia. nic ciągnie nić.

[jedno popołudnie z mojej choroby]

Czekając na Godota

raczekk — Thu, 29 Dec 2011 22:57:12 +0000

Darek i Amelka z pokoju obok udają, że nie wydalają,
uprawiają seks jak ziemniaki. u nas cicho, próżno:
kilka nieprzespanych nocy, kilka przespanych całkowicie
dni, i wrócisz.

czekam, choć nie przychodzisz ty,
przychodzi na myśl sztuka
mięsa w rękach matki owinięta w papier reklamujący
spektakl

[Czekając na Godota]

vide: grudniowy PKPZin